|
 Zoals in elke gemeenschap zijn er ook in de Hindoestaanse gemeenschap ook taboes waarover niemand wilt en of durft te spreken. Ik las op Helplife.nl hierover een stukje en besloot toen contact met ze op te nemen met het verzoek dit stuk te plaatsen. Het is absoluut niet negatief bedoeld maar ik vind het echt heel erg dat er misstanden zijn in onze gemeenschap waarover niet gesproken durft te worden. Hierdoor gebeurd er ook niets mee.
Onze problemen liggen bij huishoudelijk geweld (kids en de vrouw), sexueel geweld/misbruik en het hoge cijfer zelfmoord wat vooral onder jongeren plaatsvindt. Deze zaken gebeuren bij ons en het erg is dat vaak een partner of broer/zus hiervan afweet maar niets erover zegt of doet. Iedereen is bang. Bang voor de omgeving en familie. Hindoestanen zijn een trots volk. We leggen de lat hoog en hebben hoge verwachtingen. Wij bluffen ook en proberen elkaar te ovetrroeven. Heb jij een dure auto dan moeten wij een nog duurdere hebben. Vaak komen ze dan in de schulden maar dat hoor je dan weer niet.
We moeten proberen om deze misstanden bespreekbaar te maken. Merken we zoiets op doe dan niet je ogen dicht maar probeer een persoon te helpen. Want omdat mensen zich schamen of elkaar niet willen helpen, zal het cijfer van zelfmoord pogingen alleen maar toe nemen. Er zijn diverse Hindoestaanse hulporganisaties maar vaak durven mensen daar niet heen omdat ze bang zijn dat familie hun herkennen (we kennen elkaar helaas). Ik denk dat het ook beter is als slachtoffers via hun huisarts hulp proberen te krijgen ipv zulke organisaties te benaderen. De huisarts kan je direkt doorverwijzen naar jeugdzorg bijvoorbeeld waar ze je direkt kunnen opvangen. Voor mishandelde vrouwen zijn er zelfs anonieme opvanghuizen zodat niemand weet waar je bent. Je kan zelfs een nieuwe identiteit krijgen.
Vooral kinderen kunnen hier later een trauma aan overhouden terwijl we ze moeten helpen. Vrouwen die mishandeld worden moeten zsm bij hun partner weg voordat het een keer echt misgaat en ze het niet overleven. Sexueel geweld of misbruik moet het slachtoffer direkt het huis verlaten. Daarentegen zou hun eigen familie deze slachtoffers moeten opvangen en steunen zodat ze weten dat ze er niet alleen voor staan ipv bang te zijn voor de roddels.
Ik heb dit stuk geschreven omdat ik vroeger ook sexueel misbruikt ben thuis door mijn vader. Mijn moeder wist ervan maar deed niets. Hiernaast werd ik regelmatig geslagen en wel op de plekken dat de buitenwereld niets merkte. Ik dacht dat mijn broer er voor mij zou zijn maar hij heeft het altijd ontkent terwijl hij het wel wist ! Als hij er voor mij was geweest dan was het veel eerder gestopt. Mijn leraar merkte dat er wat mis met mij was en zo is het naar buiten gekomen. Ik ben opgegroeid in een pleeggezin waar ik het erg getroffen heb. Nu sta ik op eigen benen, heb een lieve begripvolle vriend. Ik hoop dat niemand ooit in deze situatie hoeft terecht te komen. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee. Ik ben wel in therapie en dat helpt. Maar ze zeggen dat het jaren gaat duren voordat ik het een plekje kan geven omdat je het nooit zal vergeten...
Savannah (fictieve naam) is 24 jaar en heeft ons haar verhaal gemaild.
 |
RSS feed Commentaar
Liefs R.