|
 Lieve lezers, ik ben er een hele tijd tussenuit geweest. Bijna 2 jaar geleden heb ik op deze website in 2 delen mijn verhaal kunnen schrijven. And it works ! Het heeft mij heel veel goeds gedaan. Het heeft me geholpen om mijn verdriet te verwerken maar ik heb hierdoor ook 2 hele lieve vriendinnen eraan overgehouden die mij via deze site benaderd hadden naar aanleiding van mijn verhaal.
Het fijne van deze site is dat ze mijn privacy echt bewaard hebben. De webmaster heeft alle ontvangen mails naar mij doorgestuurd zodat ik kon kijken of ik er wat mee wilde. Ook heeft hij bij sommige ook neergezet dat ik moest uitkijken want het blijft toch internet. Maar het heeft mij erg geholpen. Op dit moment gaat het heel erg goed met me. Ik heb ondertussen een korte relatie gehad met een Hindoestaanse man. Hij was 10 jaar ouder dan mij maar de klik was er helaas niet. Het had deze keer niets met slaan o.i.d. te maken maar gewoon de klik die ontbrak. Ik heb inmiddels ook een studie gedaan en werk nog steeds op deze plaats als 2 jaar terug. De 2 vrienden die ik nog had naar me scheiding daar ga ik gelukkig ook mee om. Ze zijn wel inmiddels getrouwd maar het contact is er gelukkig wel.
Het viel me op dat veel reacties die ik kreeg van vrouwen waren die in zelfde situatie zaten als ikzelf. Ze werden geslagen of geestelijk mishandeld. Er werden hun dingen verboden die nergens op sloegen en als ze niet luisterden kregen ze klappen. Ook ontving ik een verhaal van een vrouw die al 4 jaar bijna niet het huis uit mocht omdat haar man bang was dat ze naar andere mannen zou kijken. Hoe bekrompen en onzeker kan je dan wel niet zijn. Een ander verhaal kreeg ik van een vrouw van 26 jaar, Anjali noemde ze zich. Na 2 jaar huwelijk raakte haar man zijn baan kwijt. Heel erg natuurlijk maar geen reden om dit op haar af te reageren. Ze werd geslagen (tot in het ziekenhuis toe), een paar keren verkracht en haar man wilde haar lange haren afknippen. Toen ze dit weigerde heeft hij haar met een schaar in dr arm gestoken. Ik zat het verhaal echt met tranen in mijn ogen te lezen. Ze is onder gedoken geweest in een blijf van mijn lijf huis. Haar man is veroordeeld en zij is verhuisd naar een stad waar weinig Hindoestanen wonen zodat ze niet herkend wordt. Als laatste kreeg ik een verhaal wat mij echt shockeerde, een meisje dat vroeger thuis misbruikt was. Haar vader had ook nog is losse handjes. Thuis blijven was geen optie omdat haar moeder uit angst voor de familie (*uhum*) niets durfde te zeggen. Ze is inmiddels in het hulpverleningstraject terecht gekomen en hoorde dat het langzaam beter gaat. Ze heeft een eigen flatje gekregen via de maatschappelijk werk en is bezig dit te verwerken. Vanaf september gaat ze ook weer met haar studie beginnen.
Voor de dames die in deze situatie zitten zou ik zeggen, kies voor jezelf voordat het te laat is ! Zoals ik eerder heb gezegd niet alle Hindoestaanse mannen zijn zo ik ken veel goede ! Maar mocht het zover komen, dat hij je slaat, verkacht of geestelijk mishandelt, ga weg en kies voor jezelf voordat het te laat is ! En je verdriet "wegschrijven op een website" helpt, zeker als je die lieve berichtjes terugleest die erbij geplaatst zijn. Met dit verhaal ga ik een hoofdstuk afsluiten. Ik wil iedereen bedanken voor hun medeleven in welke vorm dan ook. Wie er over haar situatie wilt praten, kan mij via deze site bereiken. Ik krijg nog steeds alle emails doorgestuurd. En webmaster van Helplife, voor u een dikke kus, VOOR ALLES ;-)
 |
RSS feed Commentaar
